نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
«یک مرکاوا در اطراف طَیبه منهدم شد... یک تانک دیگر در دیرسِریان سوخت... مقر وزارت جنگ در قلب تلآویو زیر آتش موشک و پهپادهای انتحاری قرار گرفت...»
در جنگهای امروز، اولین شلیک همیشه از دهانهٔ موشک نیست، گاهی از لنز موبایل ما آغاز میشود. عکسی که میگیرید فقط یک «تصویر» نیست؛
در جنگهای ترکیبی، گاهی کُشندهترین سلاح نه از لولهٔ جنگندهها، که از کیبورد یک رئیسجمهور مستأصل شلیک میشود.
ترامپ در اولتیماتومش، ژست یک «کابوی هالیوودی» گرفت و تهدید کرد که «اگر هرمز باز نشود، نیروگاههای برق ایران را محو میکنیم.» اما تنها چند ساعت بعد، در یک عقبنشینی مفتضحانه توییت زد که چون «مذاکرات خیلی خوبی» با تهران داشته، حمله را پنج روز تعلیق میکند!
«اگر ظرف ۴۸ ساعت آینده تنگه باز نشود، تأسیسات برق ایران را محو میکنیم.» وقتی این اولتیماتوم دونالد ترامپ روی خروجی شبکهها رفت، بازار نفت دچار وحشتی عمیقتر شد.
«در بخش موشک زمینبهزمین، فقط یک جمله میتوانم بگویم... مرزی برای بُرد وجود ندارد.»
امسال پای سفرهی هفتسین، بغض یک فقدان عظیم، راه گلوی بهار را بسته است. امسال جای یک «سین» در خانههایمان بدجوری درد میکند؛ جای خالی سایهی پدرانهی سیدعلی...
در ادبیات نظامی جهان، جنگندهی F-35 (لایتنینگ ۲) یک اسطوره است؛ پرندهای با هزینه توسعهی ۱.۷ تریلیون دلاری که گرانترین و مرگبارترین پروژه تسلیحاتی تاریخ بشر محسوب میشود.
در نبردهای مدرن، اصابت موشک به زیرساختها صرفاً یک عملیات نظامی نیست؛ بلکه تولید «پیام و تصویر» برای بمباران ادراک جمعی است.
بازتاب شهادت دکتر علی لاریجانی در خروجی رسانههای جهانی، نشان میدهد که ما با یک رویداد صرفاً امنیتی مواجه نیستیم.
در روزهایی که ماشین جنگی استکبار تمامقد در برابر ما ایستاده، جمهوری اسلامی یکی از منسجمترین دورانهای تاریخی خود را با «تقسیم کاری هوشمندانه» تجربه میکند؛ میدانی که در آن قدرت نظامی، دیپلماسی، دولت و مردم، هر کدام قطعهای از پازل پیروزی را میسازند.
در هفتهی سوم جنگ، دیگر حتی رسانهها و کارشناسان غربی هم پنهان نمیکنند که آنچه قرار بود نمایش «اقتدار قاطع» آمریکا باشد، به آزمونی شکستخورده برای واشنگتن تبدیل شده است.
در نبردهای مدرن، پیروزی با پیشروی خاکی یا تخریب کور سنجیده نمیشود؛ شاخص بیرحم تعیینکننده، «موازنه اقتصادی جنگ» است.
یکی از بنیادیترین خطاهای استراتژیک غرب، خوانش ایران دگرگونشده با شابلونهای دو دهه قبل است.