وقتی دیگو گارسیا فهمید فاصله، فقط یک شوخی ریاضی است

این جملات شهید طهرانی‌مقدم، پدر موشکی ایران، سال‌ها پیش برای ژنرال‌های غربی در حد یک رجزخوانی ساده بود؛ اما وقتی رادارهایشان شلیک دو موشک بالستیک ایرانی را تا قلب اقیانوس هند و به سمت پایگاه فوق‌سری «دیگو گارسیا» رهگیری کردند، تازه فهمیدند آن مرد بزرگ از چه حقیقتی حرف می‌زد.
▪️با این شلیک مقتدرانه، خواب شیرین دست‌نیافتنی‌ترین پادگان دنیا پاره شد؛ دیگو گارسیا، همان تکه‌سنگ استراتژیکی که دهه‌هاست «سیلوی امن بمب‌افکن‌های راهبردی آمریکا» محسوب می‌شود.
رسیدن کلاهک‌ها به نقطه‌ای در فاصله‌ی چهار هزار کیلومتری، یعنی عبور ناگهانی و شوکه‌کننده‌ی تهران از دکترین «محدودیت برد».
در شبکه‌ی اجتماعی ایکس، تحلیلگران نظامی با انتشار نقشه‌های بُرد موشکی، شگفتی خود را از این جهش پنهان نکردند و گمانه‌زنی کردند که فرزندان طهرانی‌مقدم احتمالاً از نسل جدید موشک‌های خرمشهر یا پرتابگرهای فضایی برای این شلیک استفاده کرده‌اند.
▪️رسانه‌های غربی تلاش کردند با برجسته کردن کلیدواژه‌ی «عدم اصابت» یا نقص فنی، ماجرا را یک ناکامی جلوه دهند؛ اما کارشناسان خبره می‌دانند وقتی کشوری زیر شدیدترین فشارهای نظامی، موشکی را به چهار هزار کیلومتر آن‌طرف‌تر می‌فرستد، هدفش با خاک یکسان کردنِ پایگاه نیست، بلکه در حال یک «تست میدانی عملیاتی» و مخابره‌ی پیامی عریان است.
ایران با این کارتِ جدید به واشنگتن و لندن گفت: اگر پایگاه‌های دوردست خود را به اتاق فرماندهی حمله علیه ما تبدیل کرده‌اید، دوران «حاشیه‌ی امن» تمام شده و دست بلند ایران حالا روی گلوی شماست.
▪️اما زلزله‌ی اصلی این شلیک در قاره‌ی سبز حس شد. پرگار را روی نقشه بگذارید؛ موشکی که چند هزار کیلومتر به سمت جنوب می‌رود، تمام اروپا را هم می‌پوشاند. این یعنی پایگاه‌های حیاتی آمریکا، از «رامشتاین» آلمان تا «آویانو» ایتالیا، حالا مستقیماً در دایره‌ی تهدید قرار دارند. بی‌دلیل نبود که تحلیلگر ارشد اسکای‌نیوز با نگرانی اعتراف کرد: «اگر ایران چنین موشکی به سمت ما شلیک کند، هیچ تضمینی برای رهگیری آن نداریم.»
🔚شلیک به دیگو گارسیا شاید تلفات فیزیکی نداشت، اما دیوارهای روانی جنگ را فرو ریخت؛ آمریکا و ناتو حالا مجبورند تمام سناریوهای نبرد را با این کابوسِ جدید بازنویسی کنند که ایران دیگر فقط در خاورمیانه نمی‌جنگد.