موج صد و یکم؛ از سنگر خیابان تا سایه‌سار ولایت؛

این نهیب بیدارکنندهٔ امام روح‌الله، گویی دقیقاً برای امروز ما صادر شده است؛ برای برادران دلسوز اما شتاب‌زده‌ای که ناخواسته مسابقه‌ٔ خودزنی به راه انداخته‌اند با این ترجیع‌بند عجیب: “آمریکا که شروط را دربست نپذیرفته و فقط آن را مبنای مذاکره خوانده؛ پس رکب خوردیم!”
▪️اینجا همان نقطه‌ٔ ناآشنایی با الفبای دیپلماسی جنگ است. متجاوزی که با توهم «تغییر نظام» وارد میدان شده، هرگز در گام اول پای سند تسلیم مطلق امضا نمی‌دهد. اما وقتی رئیس‌جمهور متکبر آمریکا، طرح ۱۵ماده‌ای خودش را از میز جمع می‌کند و ناچار می‌شود طرح ایران را به‌عنوان «تنها چارچوب مشروع گفتگو» توییت بزند، یعنی از سقف توهماتش سقوط کرده است. پذیرش «زمین بازی حریف»، یعنی واشنگتن قبول کرده پایان این جنگ نه با دیکته‌ٔ آمریکا، بلکه بر اساس سرفصل‌های تهران نوشته شود؛ این معنای سقوط هژمونی در برابر اراده‌ٔ میدان است.
▪️اما درک این دستاورد، برای برخی رزمندگان ایتایی دشوار شده است!!! آن‌ها از سر غیرت اما جلوتر از فرماندهی نظام شمشیر کشیده‌اند که: “آمریکا بدعهد است! مگر نمی‌بینید هم‌زمان با توقف ما، در حال کوبیدن وحشیانه‌ٔ لبنان هستند؟”
💢 برادر عزیز! بیایید این منطق ظاهراً دلسوزانه اما مخرّب را کالبدشکافی کنیم:
🔸اولاً؛ آیا کسی در ساختار عالی نظام هست که نداند آمریکا و سگ هار صهیونیستی‌اش پیمان‌شکنند؟ ما چهل روز با این شیاطین نجنگیدیم که امروز به امضایشان اعتماد کنیم. دکترین ما «مذاکره در کنار انگشت روی ماشه» است. این آتش‌بس دو هفته‌ای، ذاتاً نه پیروزی است و نه شکست؛ بلکه «موج صد و یکم» نبرد ماست. ما صد موج موشکی آوار کردیم تا متجاوز را به نقطه‌ٔ پذیرش چارچوب‌مان بکشانیم. هیچ ملتی چهل روز نمی‌جنگد که چهل سال درگیر بماند؛ بالاخره دستاورد شلیک‌ها باید روی میز دیپلماسی نقد شود.
🔸ثانیاً؛ خشم دشمن از این آتش‌بس تحمیلی، در حملات جنون‌آمیز به لبنان سر باز کرده است. رژیمی که در برابر ایران سپر انداخته، می‌خواهد عقده‌ٔ حقارتش را در بیروت خالی کند. اما جمهوری اسلامی با اشرافِ کامل، دقیقاً می‌داند چه موقع و چگونه پاسخ این جنایت را بدهد. جبهه‌ٔ مقاومت یک پیکر واحد است و در زمان موعود، همان موشک‌هایی که گنبد آهنین را آبکش کردند، در کسری از ثانیه آسمان تلاویو را تیره خواهند کرد؛ آتش‌بس برای ما زنگ بیداری است و هر لحظه آرایش جنگی خود را حفظ کرده‌ایم.
🔸ثالثاً؛ دردناک‌ترین بخش ماجرا، تضعیف ناخواسته‌ٔ ساختار فرماندهی کشور است. آیا تصور کرده‌اید در کشوری که ولی‌فقیه سکان‌دار آن است، قوای مسلح و دیپلمات‌ها بدون اذن و رضایت رأس هرم نظام تصمیمی به این وسعت می‌گیرند؟
▪️امروز زمان تزریق یأس نیست. قلب همه‌ٔ ما از داغِ جان‌سوز شهادت رهبر عزیزمان غرق در خون است و بغضی سنگین گلویمان را می‌فشارد؛ اما دقیقاً در همین گردنه‌ٔ غبارآلود است که باید بدانیم دوقطبی‌های به‌ظاهر دلسوزانه و ایجاد شکاف میان «میدان» و «حاکمیت»، هیچ نفعی جز تکمیل پازل دشمن ندارد.
🔚ماشین جنگی دشمن در برابر اراده‌ٔ مردم، اقتدار میدان و ضرب موشک‌ها زانو زده است. هنر ما در این نبرد، ادامه حماسهٔ خیابان، حفظ فریاد «مرگ بر آمریکا» و از همه مهم‌تر، «ولایت‌پذیری مطلق و اعتماد به سکان‌دار نظام» است.
کشوری که ابَرقدرت غرب را روی ریلِ خواسته‌های خود متوقف کرده، باید بیش از پیش مراقب دام خودزنی باشد؛ دیپلماسی امروز ما، امتداد همان موشک‌های ماست.