فتحِ نبرد ترکیبیِ رمضان

ضربات سخت، تنها چاشنی این جنگ ترکیبی شناختی‌اند تا رسانه‌های غربی تصویر «فروپاشی بازدارندگی ایران» را مخابره کنند.
اما واقعیت صحنه از روایت یک‌طرفه‌ی دشمن، بسیار پیچیده‌تر است:
۱- پارادوکس افول؛ چرا آمریکا حمله کرد؟
این هجوم، برآمده از اقتدارِ بازدارنده نیست، محصولِ استراتژیِ «خروجِ درِ حالِ افول» است. اسنادِ راهبرد دفاع ملی ۲۰۲۶ واشنگتن صراحت دارند: حضور همه‌جانبه در خاورمیانه دیگر ممکن نیست و خروج، مشروط به دو تضمین حیاتی است:
۱- تسلط بر گذرگاه‌های انرژی.
۲- بقایِ رژیم نجسِ صهیونیستی در محیطی کاملاً مهارشده.
باید بدانیم ایرانِ مقتدر و محور مقاومت، نامعادله‌ی تعیین‌کننده در این معادله‌اند.
از این رو، سناریویِ شکست خوردهٔ «زدنِ رأس» و تلاش برای فلج‌کردن شبکهِ فرماندهی ما، دقیقاً برایِ جلوگیری از تبدیل شدنِ خروجِ آمریکا به «عقب‌نشینیِ تحقیرآمیز» طراحی شده بود.
۲_ تله‌ی شناختی و مهندسیِ ادراک:
دشمن در لشکر سایبریِ خود به‌شدت در حال بزرگ‌نمایی و ضریب دادنِ به تجاوزات خودش و در مقابل، کوچک‌نمایی و بایکوتِ پاسخ سهمگینِ ایران است که قطعا ورود بهِ این فازِ شناختی، نشان‌دهنده‌ی شکست درگیریِ نظامی است.
میدانِ نبردِ روانی: هدف دشمن، پایگاه‌ها نیستند، «روایتِ ایران» نشانه‌رفته است.
سیلابِ اخبار حملات و دستاوردِ ساختگی، ویدئوهایِ متناقض و شبیه‌سازی‌هایِ گرافیکی، برایِ القایِ حسِ بی‌پناهی و تحمیلِ «معامله‌ی تسلیمِ ساختاری» که همان (مهارِ موشکی، عقب‌نشینیِ منطقه‌ای و توقفِ هسته‌ای) است طراحیِ شده‌اند.
اینجا، ترسِ بی‌پایهِ و غفلتِ از راستی‌آزماییِ دقیق، ما را به ابزار ناخواسته‌یِ عملیات روانیِ دشمن بدل می‌سازد.
واقعیت میدانی: افکارِ عمومی باید بداند که ایران دارای دستِ برتر و نبوغِ جنگ است. برخلافِ دشمن که به دنبالِ «ضربه‌ کوتاه و نمایشی» است، جمهوری اسلامی استعداد و توان جنگِ بلندمدت را داراست.
ایران اساساً نبرد با نامبروان‌هایِ نظامیِ جهان را به خوبی مدیریت کرده و با یک تصاعدِ معقول، عمیق و حساب‌شده، ضرباتِ جدی و اساسی بر پیکر دشمن وارد می‌کند.
واشنگتن دانسته ورود به باتلاق فرسایشی با عمق ۱.۶ میلیون کیلومتر مربعی و جامعه‌ی متحدِ تحریم‌ و جنگ‌دیده ما خودکشی یقینی است.
۳- ایستادگیِ محاسبه‌گرانه در سه میدانِ موازی:
زمان می‌تواند سلاحِ ما باشد، به شرطی که تعریف ما از پیروزی، فراتر از «رد و بدلِ موشک» باشد بنابراین نبردِ امروز هم‌زمان در سه میدان جریان دارد:
✓ میدانِ ضربه: اتکا به توانِ موشکی و ژئوپلیتیکِ مقاومت، با درکِ واقع‌بینانه‌ی آسیب‌پذیری‌های اقتصادی و پدافندی.
✓ میدانِ روایت: شفافیتِ هوشمندانه و مقاومت در برابر سیلابِ دروغ برای حفظ تاب‌آوری اجتماعی.
✓ میدانِ سیاسی (پایان‌بندی): رد قاطع هر آتش‌بسِ تاکتیکی که «تنفسِ مصنوعی موقت» فراهم کند یا به «قاب پیروزی رسانه‌ای آمریکا» بدل شود. بنابراین، پایان‌بندی باید امنیت بلندمدت ما را ارتقا دهد. حماسه‌ی امروز، در فریادهای هیجانی و تصمیمات شتاب‌زده خلاصه نمی‌شود حماسه یعنی ایستادگی محاسبه‌گرانه و حمایت از قوای نظامی مقتدرمان.
با هم‌گرایی این سه میدان، انشاالله «رویایِ جنگ ارزان و کوتاه» آمریکا در سد راهبرد فرسایشی ایران به گور خواهد رفت.