طلوع یک اَبَرقدرت روی «موج ۱۰۰»

ترامپی که تا دیروز در توهم نابودی تمدن ما نعره می‌کشید: «تنگه را باز کنید وگرنه فردا نیروگاه‌هایتان را می‌زنم!»
شب گذشته ناچار شد سر خم کند. او زیر آوار ضربات میدان و وحشت بازارهای جهانی، نه‌تنها بمباران را متوقف کرد، بلکه با رسمیت شناختن دیکته‌ٔ ده‌ماده‌ای تهران، سند خفت‌بارترین عقب‌نشینی سیاسی خود را امضا کرد.
▪️همین‌جا باید خط بطلانی بر تحلیل‌های سطحی کشید: ایران آتش‌بس را «نپذیرفت»؛ آن را به واشنگتن «تحمیل کرد». این چرخش، یک وقفه تاکتیکی ساده نیست؛ نقطه عطفی است که در آن، افسانه‌ٔ شکست‌ناپذیری ائتلاف غربی-صهیونیستی در هم شکست.
وقتی ناوهای هواپیمابر افسانه‌ای چون «جرالد فورد» و «آبراهام لینکلن» با موشک‌های ما وادار به فرار می‌شوند؛ وقتی شکار جنگنده‌های رادارگریز F-35 و انهدام بیش از ۱۶۰ پهپاد پیشرفته، آسمان را برای متجاوز ناامن می‌کند، دکترین نظامی سنت‌کام عملاً فلج می‌شود. حتی عملیات نیروهای ویژه در پوشش نجات خلبان نیز با تلفات سنگین، به بایگانی ناکامی‌های پنتاگون پیوست.
▪️در ده روز پایانی این نبرد و هم‌زمان با آغاز توفانی «موج ۱۰۰» در حملات کوبنده‌ٔ مقاومت، اسطوره‌های پدافندی غرب بی‌اعتبارترین روزهای خود را گذراندند. لایه‌های چندگانه گنبد آهنین، پاتریوت و تاد چنان سوراخ شدند که نرخ اصابت موشک‌های ایران به ضریب بی‌سابقه‌ٔ صد درصد رسید و شریان‌های فوق‌مدرن نفتی در سرزمین‌های اشغالی و خلیج فارس، از چرخه‌ٔ تولید خارج شدند.
اما شاه‌بیت این نبرد، کارت برنده‌ٔ «تنگه هرمز» بود. تسلط بلامنازع تهران بر این شاه‌رگ حیاتی، مسیر صورت‌بندی یک نظم نوین را در مشت ایران قرار داد. هم‌زمان در جبهه جنگ شناختی، پروژه «خیابان‌کِشی موساد» خنثی شد و امپراتوری سانسور نتوانست مانع اعتراف سی‌ان‌ان و نیویورک‌تایمز به «خروج کنترل نبرد از دست کاخ سفید» شود.
▪️با این پشتوانه است که طرح ده‌گانه ایران، به «مانیفست تثبیت قدرت» تبدیل می‌شود.
وقتی مکس برنز نتیجه این جنگ فاجعه‌بار را «حفظ غنی‌سازی، کنترل هرمز و لغو تحریم‌ها» می‌داند و جیمز اکتون آن را «شکستی فاجعه‌بار برای واشنگتن» می‌خواند؛ وقتی بن رودز این توافق را نشانه «نابودی جایگاه جهانی آمریکا» می‌بیند و تحلیلگر ارشد اسرائیلی، صراحتاً به این «پیروزی راهبردی برای تهران» اعتراف می‌کند، اصرار برخی در داخل برای بازتولید یأس و خواندن این فتوحات با کلیدواژه «عقب نشینی»، طنز تلخی است که از ناتوانی در فهم «دیپلماسی اقتدار» نشأت می‌گیرد.
زمانی که دستاوردهای سخت میدانی قرار است روی کاغذ قراردادهای سیاسی نقد شوند، هنر حکمرانی استفاده‌ٔ توأمان از «بی‌اعتمادی به دشمن» و «اعتماد به نفس ملی» است. انتقام خون شهدای ما یک واکنش مقطعی نیست؛ جریانی است مستمر که متجاوز طلبکار را به مذاکره‌کننده‌ای مستأصل تبدیل کرده و تا اخراج کامل آمریکا از منطقه ادامه خواهد یافت.
🔚خلاصه کلام: تهران میز مذاکره را برای «نفس کشیدن» انتخاب نکرد؛ بلکه آن را برگزید تا دستاورد چهل روز حماسه‌آفرینی میدان و خیابان را به متن الزامات سیاسی سنجاق کند. کسانی که این تغییر موازنه‌ٔ تاریخی را شکست می‌پندارند، هنوز تفاوت ظریف میان «کوتاه آمدن خودی» و «زانو زدن هژمونی دشمن» را درک نکرده‌اند.