نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
در این گزارش، راهکارهایی برای تقویت همبستگی و ایجاد محیطی حمایتی در خانواده ارائه میشود تا بتوانیم با صبر، ایمان و اتحاد، از چالشهای پیش رو عبور کنیم.
بهترین راه برای پیشبینی وضعیت نظام آموزشیمان در آینده، این است که ببینیم وضعیت در گذشته چگونه بوده است. این نظام برای مدت زمان بسیار طولانی ناکارآمد بوده است و شما میگویید «بیایید آن را اصلاح کنیم.» من میگویم «بعید است فایدهای داشته باشد.» اگر مشکلمان نسبتاً جزئی بود باز هم امیدی بود، اما وقتی این نظام از پایه مشکل دارد، امکان اصلاح آن از نظر من آرزویی بیش نیست.
گاهی اوقات آسایشگاهها مأمنی امن و پناهگاهی مطمئن برای مشکلات فرزندان و والدین هستند، اما گاهی هم خانهای برای چشم و همچشمی افراد میشوند. البته مواردی هم هست که چارهای جز خانه سالمندان نیست
قرار نیست همه زندگی سرگرمی باشد اگر دور و برتان بچهای باشد با این معضل به خوبی آشنایید: پیش شما میآیند و میگویند که حوصلهشان سر رفته و نمیدانند چکار کنند. اگر سرتان خلوت باشد شاید مشغول بازیکردن با آنها شوید و اگر نتوانید با آنها وقت بگذرانید احتمالاً برایشان انیمیشنی میگذارید یا راه دیگری پیدا میکنید تا سرگرم شوند، اما چه بسا راه درستتری هم باشد: ولشان کنید تا کمکم بیاموزند زندگی چیزی است که در آن اغلب اوقات حوصله آدم سر میرود.
گاهی اوقات با برخی از کودکان روبهرو میشویم که از بعضی چیزها به شدت میترسند و همیشه از این هراس نسبت به همه چیز رنج میبرند. به عنوان مثال از مدرسه میترسند.
در تأیید نقش الگوسازی برای جوانها همین مثال کافی است که شهید قربانخانی از شهدای مدافع حرم صاحب قهوهخانه بود و دوستانش هم تیپ خودش بودند، ولی همنشینی با یک پاسدار و شرکت در مراسم روضه حضرت زینب (س) او را متحول کرده و بیتاب اعزام به سوریه شد. او از همنشینی با دوستان بیخیال و عجیبش سر از دوستی با یک تفکر ناب درآورد و عاقبت شربت شهادت نوشید و عاقبت بهخیر شد.