چشم و مغزِ آمریکا روی زمین سوخت؛

حالا در پایگاه هوایی «شاهزاده سلطان» عربستان، پرتابه‌های ایران دقیقاً روی همین مغز متفکر فرود آمدند تا یکی از سنگین‌ترین و گران‌ترین ضربات راهبردی به ماشین جنگی ایالات متحده وارد شود: نابودی بوئینگ غول‌پیکر E-3 Sentry.
برای اینکه بفهمیم چه شاه‌مهره‌ای در این حمله از صفحه‌ی شطرنج آمریکا حذف شده، نباید به این پرنده صرفاً به چشم یک «هواپیمای راداری و شناسایی» نگاه کنیم. آواکس E-3 در ادبیات نظامی، یک «گره فرماندهی عملیاتی» است؛ یعنی همان چشم همه‌بین و مغز پردازشگری که در جنگ شبکه‌محور، تمام جنگنده‌ها، پهپادها و پدافندها را به هم متصل می‌کند.
این غول پرنده، با ایجاد یک تصویر یکپارچه و زنده از کل میدان نبرد، عملاً رهبری و هدایت جنگنده‌های آمریکایی و متحدانش را بر عهده دارد. با توانایی رهگیری هم‌زمان بیش از ۶۰۰ هدف پرنده، تمام محاسبات پیچیده‌ٔ میدان از جمله تخصیص هدف و کنترل دقیق رهگیری در اتاق‌فرمان همین هواپیما انجام می‌شود.
وقتی آواکس در کار نباشد، پیشرفته‌ترین جنگنده‌های رادارگریز هم شبیه سربازانی با چشمان نیمه‌بسته می‌شوند که باید در تاریکی بجنگند.
ارزش فعلی این دارایی بی‌بدیل، چیزی حدود ۵۳۰ تا ۶۰۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود؛ رقمی معادل بودجه‌ٔ نظامی یک کشور کوچک!
اما درد اصلی آمریکا در پایگاه شاهزاده سلطان، فقط از دست دادن ۶۰۰ میلیون دلار پول نیست؛ درد اصلی، فرو ریختنِ چتر اطلاعاتی آن‌هاست.
🔚هدف قرار دادن آواکس در آشیانه، یک پیام کارشناسی و به شدت کشنده دارد: تصمیم‌گیران نظامی ایران به‌خوبی می‌دانند که به جای درگیر شدن با تک‌تک جنگنده‌های دشمن در آسمان، باید مستقیم سراغ «رهبر ارکستر» رفت.
دیروز، چوب این رهبر ارکستر با دقت تمام شکسته شد تا ثابت شود چشم‌های عقاب، حتی در امن‌ترین پایگاه‌های خاورمیانه هم دیگر در امان نیستند.