ساعت چرخید و سال نو شد؛ اما….

این اولین بهاری است که قاب تلویزیون، آن لبخند آرام و صدای گرمش را برایمان نمی‌آورد که بگوید: «عید بر همه‌ی شما مبارک باد…». امسال، دعای «حَوِّلْ حَالَنَا» را با شانه‌هایی لرزان و دلی گداخته در آتش فراق خواندیم.
آقاجان! می‌دانیم حاضری و تماشا می‌کنی که فرزندانت چگونه خط‌به‌خط وصیتت را در میدان آتش مشق می‌کنند.
دشمن پست خیال می‌کرد با رفتن تو ستون خیمه‌ٔ ما می‌شکند و یتیم می‌شویم؛ اما نفهمید که در مکتب ما، خون فرمانده از نفس او طوفانی‌تر است.
همراهان صبور و هم‌سنگران عزیز!
تقویم ۱۴۰۵ با بوی باروت و خون پاکان ورق خورد. این بهار نقطه‌ی عطف بی‌تکرار و تاریخی است، امسال، بهار رزم و استقامت است. ما در میانه‌ی سخت‌ترین جنگ تاریخ ایستاده‌ایم، اما نه تنها زانو نزده‌ایم، که قلب دشمن را به لرزه انداخته‌ایم.
امروز، هر موشکی که دل تاریکی را می‌شکافد و هر دلی که زیر آوارها نمی‌لرزد، زیباترین «سین» از هفت‌سین عزت ماست.
این بهار آغشته به حماسه را به تک‌تک شما که در این روزهای سخت، پای کار وطن و انقلاب ایستاده‌اید، از صمیم قلب تبریک می‌گویم.
در پیشگاه روح فرمانده‌مان عهد می‌بندیم که تا صبح پیروزی و تا روزی که دشمن را در خاکستر خودش دفن کنیم، دست‌هایمان از هم جدا نشود.
روحت شاد فرمانده؛ بهارتان پیروز، هم‌قسم‌های روزهای سخت….