بازی با آتش و دست‌های تسلیم ترامپ

وقتی دشمن در روزهای اخیر قلب تولید گاز ایران در عسلویه را هدف قرار داد، هدف استراتژیک، خاموش کردن چند مشعل نبود؛ می‌خواست ذهنیت ایرانیان را تاریک کند.
▪️آن‌ها با زدن زیرساخت‌های حیاتی، به دنبال القای این کلان‌روایت بودند که: «ایران دیگر قادر به تأمین امنیت روزمره شهروندانش نیست.» در اینجاست که نقش افکار عمومی به‌عنوان ضلع سوم جنگ (در کنار نیروی نظامی و حاکمیت) خودنمایی می‌کند؛ چرا که اگر جامعه احساس کند شریان‌های حیاتی‌اش بی‌پناه مانده، فروپاشی از درون کلید می‌خورد.
▪️اما پاتک ایران در این «نبرد روایت‌ها و اراده‌ها» چگونه رقم خورد؟
جمهوری اسلامی می‌دانست که ماندن در لاک دفاعی، به معنای تقدیم پیروزی به ماشین جنگ روانی غرب است.
پاسخ تهران، انتقال سریع آتش از مرزهای خود به جغرافیای انرژی متحدان آمریکا بود. شلیک موشک به تأسیسات گاز مایع در راس‌لافان قطر و سایت‌های انرژی در امارات، یک فاز جدید استراتژیک را باز کرد. ایران با این اقدام، روایت جدیدی خلق کرد: «اگر شریان انرژی ما ناامن شود، هیچ لوله و پالایشگاهی در خلیج فارس امنیت نخواهد داشت.»
▪️این دقیقاً همان مدلی است که سان‌تزو، استراتژیست بزرگ تاریخ، قرن‌ها پیش فرمول‌بندی کرد: «تحمیل اراده به حریف از طریق تغییر معادلات و کشاندن بحران به زمین بازی او.» اثر این واکنش نامتقارن، ویرانگر بود.
جهش سریع قیمت جهانی نفت و گاز، مستقیماً پاشنه‌آشیل اقتصاد غرب را هدف گرفت. هژمونی روایت دشمن دچار شکاف شد و دولت‌های عربی خلیج فارس به جای همراهی با اسرائیل، نسبت به گسترش جنگ انرژی به وحشت افتادند؛ چرا که ایران نشان داد هزینه ادامه جنگ برای حامیان تل‌آویو، بسیار سنگین‌تر از دستاوردهای آن است.
▪️نقطه اوج این استیصال، واکنش دونالد ترامپ بود. رئیس‌جمهور آمریکا که پیش‌تر وعده پیروزی قاطع می‌داد، مجبور شد شخصاً وارد میدان شود تا ترمز اسرائیل را بکشد. او با حروفی درشت در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد که «دیگر هیچ حمله‌ای به میدان پارس جنوبی انجام نخواهد شد». این عقب‌نشینی آشکار واشنگتن، ثابت کرد که استراتژی «توزیع تهدید و هزینه» توسط مقاومت، کاملاً کارگر افتاده است.
🔚 جنگ امروز، فقط روی نقشه‌های انرژی و اقتصادی نمی‌جنگد؛ هدف نهایی این آتش‌باری، تسخیر ذهن‌هاست.
وقتی افکار عمومی می‌بیند که آمریکا توان تحمل تبعات جهانی بازی با زیرساخت‌های ایران را ندارد و شخصاً پایان حملات را تضمین می‌کند، احساس «بن‌بست و بی‌ثباتی» جای خود را به «امید و استمرار» می‌دهد. کشوری که زیر باران موشک‌ها بحران را به زمین حریف می‌کشاند و واشنگتن را وادار به مهار سگ هار منطقه می‌کند، در حال خلق یک «روایت پیروز» است.