وقتی بمب‌ها، قطب‌نمای ملی را بیدار کردند

رصد فضای سایبر نشان می‌دهد سانسور رسمی ارتش اسرائیل در برابر افشاگری‌های منابع باز (OSINT) درباره اصابت دقیق موشک‌های ایران و فلج شدن گنبدهای پدافندی، در هم شکسته است.
هم‌زمان، حمله ناجوانمردانه زیردریایی‌های آمریکا به رزم‌ناو «دنا»، به اذعان تحلیلگران واشنگتن، نه نشانه اقتدار، بلکه نمودی از استیصال آن‌هاست.
در کاخ سفید نیز آشفتگی چنان بالاست که مارکو روبیو در کمتر از ۲۴ ساعت موضعش را درباره آغازگر تنش تغییر می‌دهد؛ نشانه‌ای کلاسیک از «شوک ساختاری» در دستگاه محاسباتی هژمونی غرب.
اما مهم‌ترین شکست دشمن در این نبرد ترکیبی، نه در میدان نظامی، که در خیابان‌های ایران رقم خورده است.
صدای انفجارها، «قطب‌نمای ملی» طیف‌های خاکستری را بازنویسی کرد و آن‌ها را در کنار بدنه سنتی، برای دفاع از کشور به صحنه آورد.

شگفتی بزرگ این بیداری اجتماعی، در مواجهه مردم با دردهای داخلی است با وجود نارضایتی‌های عمیق اقتصادی، در کوره این جنگ، دغدغه‌ معیشت جای خود را به اراده‌ای پولادین برای دفاع از «مام میهن» داد.

مردم ثابت کردند که گلایه از کاستی‌ها، هرگز به معنای حراج وطن و تسلیم در برابر متجاوز نیست.
در مقابلِ این غیرتِ اصیل، عریان‌ترین شکست سهمِ اپوزیسیون و وطن‌فروشانِ اجاره‌ای شد.
آن‌ها که سال‌ها با تشویق تحریم‌ها منتظر بودند تا مردم دروازه‌های قلعه را به روی دشمن بگشایند، اکنون با دیواری از ارادهِ ملی روبه‌رو شده‌اند.
از سوی دیگر، غرب که برای این آوارگانِ سیاسی حکم «سرزمین موعود» را داشت، با حمایت علنی از بمبارانِ ایران، نقاب از چهره انداخت.
این رسواییِ اخلاقیِ اربابان، اپوزیسیون را دچار یک «بی‌وطنیِ مضاعف» و آوارگیِ شناختی کرد.
اکنون این یتیمانِ سیاسی، خشمِ ناشی از قمارِ باخته‌ی خود را با مقصر تراشی علیه مقاومت ایران فرافکنی می‌کنند و شبکه‌ای چون «ایران اینترنشنال» نیز در قامت دلال این ورشکستگان، با سانسور جنایاتِ آمریکا و اسرائیل، بیهوده دست‌وپا می‌زند تا جای جلاد و شهید را در ذهن ایرانیان عوض کند.
نبرد رمضان، آزمون هم‌زمانِ سه معادله است: تثبیت بازدارندگیِ نظامی، تبدیل انرژی دفاع از مام میهن به قراردادی نوین میان جامعه و حاکمیت، و خلق روایتی مستند از میدان برای مهار جنگ روانی. تقویت هم‌زمان این سه ضلع ثابت خواهد کرد که اپوزیسیون اجاره‌ای، بازنده قطعی این تاریخ است؛ جریان بی‌ریشه‌ای که نه قدرت واقعی میدان را فهمید و نه شرافت مردمی را شناخت که در اوج سختی‌ها، آغوش وطن را به لبخندِ دروغین دشمن نفروختند.